===
CL    NR:37    SL:214    CP:zwykly    M:Odessa    D:2009/02/06
DO:MSZ DW Bratkiewicz
CL    NR:37    SL:214    CP:zwykly    M:Odessa    D:2009/02/06
DO:MSZ DKIP Czubiński (do wiadomości)
CL    NR:37    SL:214    CP:zwykly    M:Odessa    D:2009/02/06
DO:MSZ BZI Szeratics (do wiadomości)
---
W ostatnim czasie w Symferopolu zaostrza się spór pomiędzy Merem Symferopola Gennadijem Babenko a grupą radnych. Sprawa dotyczy kontrowersji przy sprzedaży gruntów miejskich. Na konferencji prasowej, która odbyła się w dniu 02 lutego br. radni zarzucili Merowi, że „przez obawę utraty stanowiska świadomie blokuje działalność Rady Miasta”. Uczestnicy konferencji prasowej poinformowali, że Mer Babenko popierany jest zaledwie przez trzydziestu z siedemdziesięciu sześciu radnych. Podkreślili, że pieniądze ze sprzedaży gruntów nie trafiają do budżetu miasta. Radni poinformowali, że 30.01.2009 r. złożyli wniosek o jak najszybsze zwołanie nadzwyczajnej sesji Rady na której chcą dokonać: zmian w składzie komisji ziemskiej a także przyjęcia budżetu miasta na rok 2009. Zbuntowaną grupę radnych popiera  Sekretarz Rady Miejskiej Władymir Blinow, który wbrew Merowi, zamierza przeprowadzić wnioskowaną sesję nadzwyczajną. 
Gennadij Babenko oświadczył, że kryzys w Radzie Miejskiej sprowokowany jest przez radnych, którzy „pozbawieni są możliwości uczestnictwa w sprzedaży gruntów oraz nie korzystają z innych przywilejów, jakie posiadali w poprzedniej kadencji”, i stanowczo odrzucił stawiane mu zarzuty. („Krymskaja Prawda” (Symferopol), Nr 16 (24599) z 03.02.2009 r.)

/-/ MAZUR
+++

===
Claris nr:146   sl:900    cp:      m:Wilno      d:2009.02.06
Wg. rozdzielnika           PRASOWY
MSZ DZPE Ponikiewski
MSZ DEZiP Bazański (dw)
MSZ BZI Szeratics (dw)
MSZ DW Bratkiewicz (dw)
---
Dot. wywiadu z ambasadorem RL na Ukrainie.
Portal internetowy „Delfi" z dnia 5 bm. zamieścił wywiad z ambasadorem Litwy na Ukrainie Algirdasem Kumżą.
p. - W ub. roku odbyło się spotkanie prezydentów Ukrainy i Litwy. Podczas spotkania omówiony został ewentualny udział Ukrainy w budowie nowej elektrowni atomowej w Ignalinie? Jak wielkie jest prawdopodobieństwo, iż Ukraina będzie uczestniczyła w tej inwestycji?
o. - Po pierwsze, na razie nie podjęto ostatecznej decyzji odnośnie budowy nowej elektrowni. W końcu b.r. Litwa zamknie II blok IEA. Chcę podkreślić, iż nasi dyplomaci do końca prowadzili dialog z Unia Europejską ws. przedłużenia eksploatacji II bloku elektrowni. Jednak trzeba będzie spełnić dane przez nas zobowiązania i zamknąć II blok elektrowni. Jednocześnie odbywają się negocjacje z naszymi sąsiadami: Łotyszami, Estończykami oraz Polakami ws. budowy nowej elektrowni. Dyskutujemy o terminach rozpoczęcia budowy, o jej mocy, jak też o podziale akcji. O tym właśnie rozmawiali prezydenci Ukrainy i Litwy. Ze swojej strony, W. Juszczenka przypomniał o wielkich możliwościach Ukrainy. Prezydent Juszczenka wyjaśnił, iż Ukraina w tej dziedzinie może zbudować wszystko, za wyjątkiem atomowej powłoki reaktora.
p. - Niejednokrotnie mówiło się o tym, iż Ukraina chce uczestniczyć w projekcie Ignalina-2.
o. - Nie jako akcjonariusz projektu, zaś jako zleceniobiorca, wykonawca określonych prac.
p. - Informowano o tym, iż spółki ukraińskie „Atomservis" oraz „Atomenergoremont" przeprowadziły szereg oficjalnych konsultacji ze stroną litewską ws. ich ew. udziału w budowie elektrowni Ignalina-2. Kiedy odbędzie się przetarg oraz rozpocznie się budowa elektrowni?
o. - Na razie nie może być o tym żadnej mowy, dlatego że nie podjęto w tej sprawie ostatecznej decyzji. Ponadto, wspólnie z Litwą w projekcie uczestniczą Łotwa, Estonia i Polska. Jest to wspólny projekt. Uważamy, iż powinna nas poprzeć Komisja Europejska.
p. - Eksperci twierdzą, iż budowa nowej elektrowni  może rozpocząć się nie wcześniej niż w latach 2018-2020. Do tego czasu skąd będzie kupować energię państwo litewskie?
o. - Jeśli rozpoczniemy budowę elektrowni dzisiaj, to jej zakończenie może nastąpić już w 2016 roku. Jednak dzisiaj tego nie robimy, bo obecnie trwają negocjacje. Mamy elektrownię w Elektrenach, która może w 90 proc. zaopatrzyć państwo w energię. Pozostałe 10 proc. w ciągu przyszłych dwóch lat spowoduje określone problemy. Będziemy bardziej gospodarni, będziemy korzystać z alternatywnych źródeł energetycznych - wiatru, słońca, wód geotermicznych. Jednocześnie dołożymy wszelkich starań, aby zintegrować się z europejskim systemem energetycznym. Zostaną zbudowane mosty energetyczne ze Szwecją i Polską. Oczywiście, w 2010 roku energetyka Litwy gwałtownie się zmieni. Np. dzisiaj w balansie energetycznym zużycie gazu wynosi 30 proc., po zamknięciu IEA wzrośnie do 50 proc. Mogę powiedzieć jedynie, iż Litwa nie zostanie bez energii.
p. - Litwa w 70 proc. jest zależna od energetyki atomowej. Czy  Ukraina może zrekompensować Litwie brak energii eklektycznej?
o. - „Jest zależna" - stwierdzenie nie zupełnie pasujące, dlatego że niemałą część energii elektrycznej Litwa sprzedaje. Po zamknięciu IEA nabycie energii na Ukrainie jest także jednym z wariantów. Wśród rozpatrywanych dostawców jest także Rosja.
p. - Czyli wariant nabycia energii na Ukrainie nie jest priorytetowy?
o. - Jest to jeden z wariantów. Nie powiem, że jest on jedyny. Zaistniała sytuacja  jest ciężkim doświadczeniem dla Litwy, w tym zarówno dla rządu, jak i spółek prywatnych. Nasz sektor energetyczny jest w większości sprywatyzowany. Obecnie wiele transakcji zawiera się bez udziału rządu. Np. w sferze gazowej. Na Litwie dostawą gazu zajmują się spółki „Gazprom" oraz „Lietuvos Dujos". Np. w negocjacjach ws. ustalenia cen rząd nie bierze udziału. To samo jest w sferze energetyki elektrycznej - tu najważniejszą rolę odgrywają prywatni „gracze". 
p. - Prezydenci Litwy i Ukrainy oświadczyli o pogłębieniu współpracy w sferze energetyki. W czym się to wyraża?
o. - Na szczeblu prezydenckim podejmowane są decyzje strategiczne. Nasi prezydenci podpisali deklarację o tym, iż Litwa i Ukraina są partnerami strategicznymi, co otwiera przed nami wiele nowych możliwości w zakresie współpracy. 
 p. - Jak Pan uważa, dlaczego dotychczas nie rozpoczęto eksploatacji gazociągu Odessa-Brody w kierunku Europy. Co stoi na przeszkodzie?
o. - W 2007 r. w Wilnie został podpisany protokół dot. założenia spółki „Sarmatia", celem której było rozpatrzenie celowości możliwości realizacji tego projektu. Pierwsze wyniki ekspertyzy spółki - już wiadome - są pozytywne. Litwa, oczywiście, jest zainteresowana budową tego ropociągu. Liczymy na dogodne dostawy ropy z Polski do naszego terminalu naftowego w Butyndze i następnie do zakładu w Możejkach. Gdyby rurę można było wybudować tylko na podstawie deklaracji politycznych, to istniałaby ona już dawno. Realizacja takiego projektu wymaga sporo czasu i dużego wysiłku wielu krajów. Potrzebna jest lokomotywa, która by pociągnęła ten ogromny projekt. Na dzień dzisiejszy taką lokomotywą jest Ukraina i Polska. Modnym dziś jest krytykowanie tego projektu. Słyszałem, że podobno on nigdy nie zostanie urzeczywistniony. Moda przychodzi i odchodzi, a rządy w obliczu ostrego kryzysu powinny decydować się na stanowcze kroki. Kryzys wymusi na nas podjęcie zdecydowanych działań na rzecz tego projektu.

/-/ Skolimowski
+++

===
Claris nr:90	sl:200	cp:	m:Ankara	            d: 2009.02.06
Wg rozdzielnika
MSZ BZI Szeratics
MSZ DESiP Hałacinski
MSZ DPB Kobieracki
MSZ DW Bratkiewicz
MSZ BZI Szeratics
Stambul Stawski
---
Dotyczy: komentarzy tureckich obserwatorów dotyczących Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (na podstawie: „Today's Zaman”, „Hurriyet” z 6.02.2009)
5 lutego br. Rosja ogłosiła pomyślne zakończenie rozmów dotyczących powołania wraz z byłymi państwami bloku radzieckiego wspólnych sił szybkiego reagowania, które przez wielu obserwatorów nazwane zostały „Nowym Układem Warszawskim”. Poproszony o komentarz w sprawie układu zastrzegający anonimowość wysoki dyplomata turecki oświadczył, że „jak to jest widoczne na przykładach BSEC czy Kaukaskiej Platformy Stabilności i Współpracy, Turcja stale jest rzecznikiem i adwokatem wszelkich wysiłków mających na celu regionalną współpracę oraz  platform ukierunkowanych na wzrost stabilności i dobrobytu w regionie”. Dyplomata uznał decyzję rządu w Biszkeku dotyczącą zamknięcia bazy wykorzystywanej przez armię amerykańską do operacji w Afganistanie za wewnętrzną sprawę Kirgistanu. Stwierdził także, że "za wcześnie na określanie nowej organizacji współczesnym Układem Warszawskim".
Według eksperta USAK (International Strategic Research Organization) prof. Kasima Kamera, żądanie Kirgistanu jest kolejną, po zbrojnym wkroczeniu Rosji na Kaukaz przesłanką świadczącą o dążeniu Rosji do reaktywacji bloku militarnego. Profesor przewiduje możliwość nastania sytuacji zbliżonej do podziału zimnowojennego. Zamiast jednak bipolarnego układu sił, „znaleźlibyśmy się w wielobiegunowym świecie, którego kluczowym czynnikiem byłoby napięcie między Rosją i Zachodem”. Taki rozwój sytuacji jest korzystny dla Turcji, która „korzysta na układzie bipolarnym”. Zdaniem profesora militarna i energetyczna rywalizacja na linii Rosja – Zachód pozytywnie wpłynie na stosunki Turcji z Zachodem oraz wzmocni jej pozycję. 
Dr Mehmet Seyfettin Erol wspiera tezę o odradzaniu się Układu Warszawskiego. Początek „nowej wielkiej gry” wywołany został według dr Erola decyzją prezydenta Obamy o zwiększeniu militarnego zaangażowania USA w Afganistanie. Wkrótce Rosja zmusi państwa wchodzące w skład byłego Związku Radzieckiego oraz byłe państwa satelickie ZSRR na Bałkanach i w Europie Wschodniej do udziału w nowym bloku. „Pozycja Turcji, która w ciągu ostatnich 6 – 7 lat wypracowała własną politykę równowagi będzie zarówno silna, jak delikatna, co niesie duże możliwości obarczone wysokim ryzykiem” - dodaje. Według dr Erola „Turcja nie opowie się bezpośrednio za jedną ze stron, a zamiast tego kontynuować będzie swoją wielowymiarową dyplomację”. Jak twierdzi dr Erol - „USA, które do niedawna podtrzymywały wierność sojuszniczą Turcji drogą interwencji politycznych, wobec podjęcia przez Turcję zdecydowanych kroków w celu przezwyciężenia jej dotychczasowej słabości na drodze wielowymiarowej dyplomacji, będą musiały wziąć pod uwagę również interesy Turcji, o ile będą chciały zapewnić sobie jej wsparcie dla operacji w Afganistanie”.  
Opr. J. Włosowicz
/ -/ Wilczek
+++

===
CLARIS Nr:140 Sl:220 CP:zwykly M:helsinki D:06-02-2009 
wg rozdzielnika
MSZ DEZIP Bazański
MSZ DKIP Czubiński
MSZ DUE Harazim
MSZ DW Bratkiewicz
MSZ BZI Szeratics
---
Dot.: raport ws. zniesienia wiz między UE i Rosją 
YLE Internet, 06.02.: Zniesienie obowiązku wizowego między UE i Rosją nie będzie możliwe w najbliższej przyszłości. Taka jest konkluzja raportu, opracowanego przez Instytut Spraw Międzynarodowych (ISM) i fiński MSZ, na podstawie rozmów z przedstawicielami instytucji odpowiedzialnych za wydawanie wiz w pięciu krajach UE oraz Rosji. Wg autorów raportu, pomimo wygłaszanych od lat na wysokim szczeblu oficjalnych deklaracji, w praktyce niewiele w tej sprawie zrobiono. Zdaniem współautorki raportu  M-M. Salminen z ISM, nie należy liczyć na szybkie zniesienie wiz między UE a Rosją. UE ustaliła pewne kryteria, których Rosja nie jest w stanie spełnić, jak zapewnienie autentyczności paszportów, czy „wyplenienie” korupcji”. M-M. Salminen przypomniała, że na zniesieniu wiz zależy przede wszystkim Rosji. Wg niej, Rosja chce pokazać obywatelom, że występuje w ich obronie i zależy jej na rozszerzeniu swobody podróżowania za granicę. Ponadto, utrzymywanie obowiązku wizowego stwarza okazję do wysuwania przez Rosję zarzutów o próby izolowania jej przez UE, co z kolei prowadzi do nasilenia niechęci Rosjan do Wspólnoty. W ocenie współautorki raportu, zniesienie wiz miałoby ogromne znaczenie dla stosunków między UE i Rosją. Przyczyniłoby się bowiem do wzmocnienia ich partnerstwa strategicznego.
(Opr. G. Marczak)

/-/ Hofman
+++

===
claris nr:40    sl:231    cp:    m:Taszkient    d:2009.02.06
wg rozdzielnika
MSZ DW BRATKIEWICZ, ŁABENDA
MSZ DPB KOBIERACKI
MSZ BZI SZERATICS
---
dot. posiedzenia Rady Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym w Moskwie
Dziennik „Wieczernij Taszkient" publikuje korespondencję A. Babajewa z Moskwy pt. „Uwzględnianie interesów narodowych - podstawą współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa zbiorowego". Materiał poświęcony jest nadzwyczajnemu posiedzeniu Rady Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (ODKB) 4 bm. w Moskwie (uczestniczyli prezydenci Uzbekistanu, Rosji, Armenii, Białorusi, Kazachstanu, Kirgizji i Tadżykistanu). Autor stwierdza m.in.: „Prezydent naszego kraju Islam Karimow już od pierwszych lat niepodległości podkreślał, że bezpieczeństwo i stabilność każdego kraju nie zależy tylko od niego samego, że konieczna jest tu szeroka współpraca międzynarodowa. Wydarzenia ostatnich lat potwierdziły słuszność tej myśli. Jak wiadomo takie współczesne zagrożenia i wyzwania jak terroryzm i ekstremizm nie znają granic. Do takich zagrożeń zaliczają się również separatyzm, nielegalny obrót narkotykami i przemyt broni. Są one przy tym ściśle związane ze sobą i wspierają się wzajemnie. W tak złożonych warunkach szczególną aktualność zyskuje dalszy rozwój współpracy krajów członkowskich ODKB w dziedzinie ujawnienia, zapobiegania oraz neutralizacji wymienionych wyżej zagrożeń i wyzwań. /.../ Najwięcej uwagi poświęcono kwestii utworzenia wspólnych sił operatywnego reagowania ODKB. W trakcie wymiany poglądów głowy państw wyraziły opinię o konieczności pogłębionego zbadania składu, pełnomocnictw i obowiązków tworzonych kolektywnych sił operatywnego reagowania. Szef naszego państwa podkreślił przy tym znaczenie uwzględniania interesów narodowych, wymogów narodowego ustawodawstwa państw członkowskich ODKB, a także realiów regionalnych".

/-/Stankiewicz 
+++

===
Claris nr:41    sl:447    cp:    m:Taszkient    d:2009/02/06
wg rozdzielnika
MSZ DW Bratkiewicz, Łabenda
MSZ DZPE Ponikiewski
MSZ BZI Szeratics
---
dot. artykułu prasowego nt. reform polskiego systemu emerytalnego
Uzbecka gazeta „Biznes Wiestnik Wostoka” z 03.02. br. w rozdziale tematycznym „Ubezpieczenia” zamieszcza artykuł pt. „Nowy system emerytalny w Polsce: doświadczenie, które może być pożyteczne”. Na wstępie autor przybliża uzbeckiemu czytelnikowi ogólnoświatową tendencję w dziedzinie reformowania systemów emerytalnych, wskazując na przyczyny, formy i kierunki podejmowanych działań. Przekonuje także, że to właśnie od sposobów prowadzonych reform, jak również skali i zakresu ich działania, uzależnione jest powodzenie tych trudnych przedsięwzięć w dziedzinie reform społecznych. Polska jest tutaj przedstawiana jako wyjątek od tej reguły, gdyż w 1999r. nasze władze nie zdecydowały się na stopniowe zmiany, ale stary system emerytalny zastąpiły zupełnie nowym. Podjęte w tym zakresie działania miały głęboki charakter i to już na wstępie rodziło szereg kontrowersji. Z drugiej strony, co podkreśla autor artykułu, podjęcie radykalnych działań dawało realną szansę powodzenia projektu, natomiast zastosowanie innych metod i rozwiązań, rozciągniętych w czasie, mogłoby się okazać mniej efektywne i o wiele kosztowniejsze.
Cechą szczególną polskiego rozwiązania w dziedzinie zmiany systemu emerytalnego był fakt. iż od samego początku, nowy system emerytalny nie generował kolejnego zadłużenia (projekt nie przewidywał bowiem finansowania ze środków budżetowych). Natomiast wkłady wnoszone do systemu przez jego uczestników na dzień dzisiejszy, równe będą — relatywnie — sumom wypłacanym z systemu po jakimś okresie czasu. Takie rozwiązanie gwarantuje również, że system nie osiągnie poziomu deficytowego. W Polsce powyższe rozwiązanie okazało się sukcesem. Było to tym łatwiejsze w realizacji, gdyż system oparty był na indywidualnych kontach oszczędnościowych wszystkich jego uczestników. Każdy z nich natomiast, po okresie oszczędzania i przejściu na emeryturę, otrzyma zwrot swoich wkładów powiększonych dodatkowo o zyski procentowe.
Istotną rolę, choć nie zasadniczą, odegrało w procesie reformy polskiego systemu emerytalnego skorzystanie z usług firm prywatnych (fundusze), odpowiadających za zarządzanie powierzonymi aktywami. Społeczeństwu łatwiej było tym samym pojąć, iż od teraz „nie państwo, ale my sami odpowiedzialni jesteśmy za swoje przyszłe emerytury”. Uruchomienie nowego systemu emerytalnego niosło również za sobą inne, dodatkowe korzyści; wpływało to wzrost tempa gospodarczego, rozwój rynku finansowego czy nawet ponoszenie poziomu świadomości społecznej w dziedzinie zarządzania finansami. Reforma systemu emerytalnego w Polsce nie polegała na prywatyzacji dotychczasowego systemu, ale wprowadzeniu mechanizmów tzw. partnerstwa publicznego. Każdy z uczestników systemu sam podejmuje decyzję, w jakiej ilości zgromadzone przez niego środki, mogą być zaangażowane w działania wolnorynkowe. Nie podlegają im natomiast gwarantowane kwoty emerytalne każdego z uczestników, podlegające bieżącej waloryzacji i kapitalizacji.
Nowy polski system emerytalny stworzył również ogromną szansę zmniejszenia lub przeniesienia ciężaru kosztów społecznych związanych z jego reformowaniem. Do roku 2050 poziom dopłat do kosztów emerytur ma być zmniejszony z 12-13% do zaledwie 8%, przy ich jednoczesnym, stałym wzroście.

/-/Stankiewicz
+++